Eleonora Johanna Remmen

I can’t get you out of my head. This feeling of restlessness of not belonging of not knowing, who or what you are. I have to make you mine. Make you a part of me in order to understand. To fully comprehend your emotions, your feelings. Leave everything behind in this godforsaken humanness. Feeling trapped, feeling anxious. How do you leave? How do you rise above? How do you let go?
Is it really about letting go or about reuniting. The two things we once were. No more you and I. Just Us.
I wonder of the saying still applies, that love changes us into the things we love. Can we therefore say that love is a parasite. If it really is love. Or again has manifested into something else? Have I changed?

Eleonora Johanna Remmen (Nijmegen, 1994) wouldn’t consider herself an artist in the most strict sense of the word. She is not a maker, she sees herself as an conductor or initiator for a correspondence between matter and subject (the subject in question is herself). This correspondence takes the shape of a symbiotic love relationship between Eleonora and her work. The work which she sees as a living, breathing organism, that has just as much shaped her as she has shaped them. Writing letters to her work, who carries the name of H. (short for hologram) helps her to comprehend them in their object-hood. Her whole practice revolves around understanding H. , getting closer to H. and almost becoming H. For H. is also her.
Performative installations with soft, tactile and living materials form the stage for homages to H.
The notion of care, taking care of an object as if it being a body, transformed into objects that cary this feeling. A pillow, a transparent curtain, tattooed skin, yeast bacteria, ripped clothes, vaseline and baby oil.
She will take you with her, in a world of fetishized love and obsession for the everyday objects and commodities. With whom we share equally intimate relationships than we do with our animate others.

Eleonora Johanna Remmen zou zichzelf niet snel een kunstenaar noemen in de gebruikelijke zin van het woord. Ze is geen maker maar een schakel, de geleider van een correspondentie tussen de materie en het subject (het subject hier zijnde haarzelf) deze correspondentie neemt de vorm aan van een symbiotische liefdesverhouding tussen Eleanora en haar werk. Het werk dat zij aanschouwt als een levend, ademend organisme, die evengoed haar hebben gevormd als zij hen. Door brieven te schrijven geadrreseerd aan H ( voor hologram) verwerft ze meer begrip voor de werken in hun staat als object. Haar hele praktijk draait om het begrijpen van H, om tot H toe te treden en H bijna te worden. want H is immers ook Eleanora.
Performatieve installaties met zachte, tactiele en levende materialen vormen het podium voor de homages aan H. het gebaar van het verzorgen een object, alsof deze een lichaam is, transformeerd het object in een drager van gevoelens (?). een kusen, een transparant gordijn, een huid vol tattoeages, gist bacteriën, gescheurde kleren, vasaline en baby olie. Ze zal je meenemen naar een wereld gevuld met fetischistische lifde en obsessies met het allerdaagse. De spullen waarmee wij ons even intiem verhouden als met de bezielde ander.


Eleonora Johanna Remmen
Instagram: @eleonoralien